Γράφει η Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου,
Αρχαιολόγος – Κριτικός Τέχνης, Επίτιμη Γεν. Δ/ντρια Αρχαιοτήτων &Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Συγγραφέας εκπαιδευτικών και λογοτεχνικών κειμένων
Το Εργαστήρι του Αρχαιολόγου είναι γεμάτο ιστορία, μυθολογία και ευρήματα ανασκαφικά. Η ανασκαφή είναι ένα μαγικό πεδίο εξερεύνησης, όπου ο χρόνος έχει αποθέσει τα κατάλοιπα διαφόρων εποχών και διαφορετικών πολιτισμών αλλεπάλληλων γενεών.
Το πέρασμα του χρόνου καλύπτει με σκόνη, χώμα και άλλα υλικά ό,τι απέμεινε από τα μνημεία και τους οικισμούς των ανθρώπων, από τα χρηστικά ή λατρευτικά τους αντικείμενα, από αγγεία, σκεύη, αγάλματα, έργα τέχνης και ό,τι φανταστεί κανείς. Καλύπτει και τα λόγια τους και εννοούμε τις επιγραφές που σώθηκαν, χαραγμένες στην πέτρα ή στο μάρμαρο, αψηφώντας τις επιδρομές της κακοκαιρίας ή τις καταστροφές των βαρβάρων.
Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, στην ερώτηση «γιατί να γίνει κανείς αρχαιολόγος», η απάντηση είναι: Πώς να μη γίνει κανείς αρχαιολόγος; Πώς να μη γίνουμε όλοι αρχαιολόγοι; Και η απάντηση αυτή έρχεται αβίαστα, γιατί σε κάθε βήμα πατάμε πάνω στο παρελθόν μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το σώμα μας μοιάζει να ακούει τη γλώσσα των αρχαίων, να αισθάνεται την ύπαρξή τους ζωντανή μέχρι σήμερα και να επιθυμεί να τους γνωρίσει καλύτερα, για να «συνομιλήσει» μαζί τους.
Εκτός από τα κείμενα των αρχαίων φιλοσόφων, ποιητών, λυρικών και τραγικών, η ανασκαφή, με τα δικά της στοιχεία, παρέχει πολύτιμες πληροφο-ρίες για το απώτερο παρελθόν, όταν δεν υπήρχαν γραπτές πηγές, αλλά και για τους ιστορικούς χρόνους, μετά την εφεύρεση της γραφής, οπότε λειτουργεί συμπληρωματικά με την Ιστορία και ερμηνευτικά, ακόμη και για τη Μυθολογία.
Πηγή έμπνευσης είναι πάντα ο «θαυμαστός κόσμος των αρχαίων», ο μαγικός αρχαίος κόσμος. Η ανάγκη ανασύνθεσης του παρελθόντος, η σύγκριση –τηρουμένων των αναλογιών– με το σήμερα ή, καλύτερα, η διαπίστωση της επιβίωσης κοινών στοιχείων και παραγόντων ώς τις μέρες μας.
Η ανασκαφή είναι μια θαυμάσια «περιπέτεια», σαν να βαδίζεις σε αρχαία μονοπάτια, ενώ η επαφή με τα αρχαία αντικείμενα παραμένει μία μοναδική εμπειρία. Αγγίζοντάς τα με τα χέρια σου, είναι σαν να αγγίζεις το δέρμα της εποχής εκείνης. Μελετώντας τα, είναι σαν να νιώθεις τη ζεστασιά της σάρκας τους.