Γράφει η Δρ. Βιβή Βασιλοπούλου, Αρχαιολόγος – Κριτικός Τέχνης, Επίτιμη Γεν. Δ/ντρια Αρχαιοτήτων & Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Τα εικαστικά είναι ένα θαυμάσιο πεδίο δημιουργίας, όπου πρωταγωνιστεί ο εικαστικός ζωγράφος-γλύπτης κ.λπ., με συμπρωταγωνίστριες τη φαντασία και, κυρίως, την ελευθερία.
Ο καθένας μας μπορεί να ακολουθήσει τα εικαστικά, αρκεί να έχει επίγνωση των συνθηκών όπου πρόκειται να ασκήσει αυτήν την επιλογή, κυρίως εάν πρόκειται και για βιοποριστικό επάγγελμα. Άλλωστε, «ο καθένας μας κρύβει μέσα του έναν καλλιτέχνη». Η «αποκάλυψή» του, ωστόσο, είναι πολύ επώδυνη διαδικασία, απαιτεί πολλή δουλειά, αυτογνωσία, γνώση και δεξιότητα, αλλά παρέχει και ένα υπέροχο «ταξίδι», που ανταμείβει όποιον το επιχειρεί.
Η εικαστική παρόρμηση για έκφραση, πολλές φορές, είναι τόσο δυνατή, που δεν μπορεί να την εμποδίσει καμία λογική παρέμβαση, δυσκολία ή «απαγόρευση». Τότε μιλάμε για έναν «γεννημένο καλλιτέχνη-δημιουργό», ο οποίος, μέσα από τα εικαστικά, βρίσκει έναν τρόπο να εκφράσει τις σκέψεις του, τη φιλοσοφία, τη στάση ζωής στην κοινωνία και ευρύτερα στον κόσμο (παγκόσμιος καλλιτέχνης).
Στις περιπτώσεις αυτές, τις οποίες πρέπει να διακρίνουν νωρίς οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές των σχολείων κι εκείνοι των Καλών Τεχνών, αλλά και το κράτος, πρέπει να είναι αρωγοί και όχι αρνητικοί παράγοντες.
Στο μυαλό του, ο εικαστικός έχει καταρχάς την ανάγκη και την αγωνία της έκφρασης και της επικοινωνίας. Ο καμβά, ένα γλυπτό, ένα εικαστικό video ή μία performance (σωματική τέχνη) είναι ένα πεδίο έκθεσης του ψυχικού και πνευματικού του κόσμου και της συναισθηματικής του φόρτισης. Είναι η ματιά του στον κόσμο, τον οποίο καλεί να στρέψει το βλέμμα και να συναντηθεί μαζί του στην αλήθεια του καλλιτέχνη.
Με πηγή έμπνευσης όλον τον κόσμο, ο εικαστικός δημιουργεί μια οπτική γλώσσα, ένα «εικαστικό λεξιλόγιο», ικανό να επικοινωνήσει με όλους, ανεξαρτήτως της γλώσσας που μιλάει κανείς στο σπίτι του. Τα εικαστικά δεν είναι μόνον για τους «ειδικούς».
Πηγή έμπνευσης του εικαστικού είναι ο κόσμος που βλέπουμε, εκείνος που αισθανόμαστε, αυτός που φανταζόμαστε και αυτός που ονειρευόμαστε. Είναι οι αγωνίες, οι προβληματισμοί, οι ελπίδες και οι φόβοι, οι νίκες και οι ήττες μας, οι σχέσεις με τους γονείς και τα παιδιά με τα ζώα και τα φυτά. Δεν εξαιρείται τίποτα.
Κεντρική φωτογραφία: Έργο του Γιώργου Ξένου