Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου
Αν και μόλις 13 ετών, ο Εμμανουήλ Γιουβανόπουλος έχει κάνει ήδη τα πρώτα του βήματα στο χώρο της λογοτεχνίας, καθώς το 2021 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο κούκος και τ' αηδόνι». Γεννημένος το 2011 στη Θεσσαλονίκη, ο Εμμανουήλ, όπως όλα δείχνουν, θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια. Ας δούμε, λοιπόν, μαζί, πώς ξεκίνησε η δική του περιπέτεια!
ΡΠ Εμμανουήλ, καλωσόρισες στην «Περιπέτεια»! Θα ήθελα να μας αυτοστυστηθείς.
ΕΓ Ονομάζομαι Εμμανουήλ Γιουβανόπουλος, πηγαίνω Β’ Γυμνασίου, είμαι 13 ετών. Κύριο ενδιαφέρον μου είναι η συγγραφή του επόμενου έργου μου, το οποίο θα είναι μία τριλογία, στην οποία θα κονταροχτυπιέμαι με τα θεμελιώδη προβλήματα της ύπαρξης. Εντούτοις, στον ελεύθερό μου χρόνο, μου αρέσει να διαβάζω λογοτεχνία, να λύνω μαθηματικά, να παίζω βιολί, και να γράφω προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.
ΡΠ Το 2021, κυκλοφόρησε το πρώτο σου μυθιστόρημα «Ο κούκος και τ' αηδόνι» από τις εκδόσεις Γκοβόστη, εμπνευσμένο από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με αυτή τη θεματική;
ΕΓ Αρχικά, αναφορικά με την καταγωγή μου, είμαι 5ης γενιάς Μικρασιάτης. Φυσικά, ο τρόπος που αντιμετωπίζω την Μικρασιατική Καταστροφή μέσα στο μυθιστόρημά μου δείχνει και άλλους λόγους που στάθηκαν αίτια γι’ αυτό το βιβλίο, όπως η ανθρώπινη ματαιοδοξία, που οδηγεί την ανθρωπότητα στην αυτοκαταστροφή και ο διχασμός, το μεγάλο αγκάθι της ράτσας μας.
ΡΠ Πόσο δύσκολο είναι για έναν μαθητή να γράψει ένα βιβλίο 312 σελίδων;
ΕΓ Δεν πιστεύω πως η δυσκολία έγκειται στις σελίδες, αν θα είναι 312, 1.000 ή μια πρόταση. Πολλές φορές, μια πρόταση με ταλανίζει περισσότερο από ένα ολόκληρο κεφάλαιο.
ΡΠ Ποια είναι τα όνειρά σου;
ΕΓ. Όνειρα μακροπρόθεσμα δεν κάνω. Έκανα μικρότερος, άλλα εις μάτην: απογοητεύτηκα, θα έλεγε κανείς. Στα άμεσα όνειρα μου είναι να τελειώσω μέχρι το τέλος της Γ΄ Γυμνασίου το μυθιστόρημα που γράφω τώρα, να αριστεύω στο σχολείο και να είμαι όσο μπορώ πιο καλός χριστιανός, όσο μπορώ πιο καλός και έντιμος άνθρωπος. Γιατί, όσο μεγαλώνω τόσο πιο δύσκολο το βλέπω.
ΡΠ Κλείνοντας τη συζήτησή μας, τι θα ήθελες να μοιραστείς με μικρούς και μεγάλους που θα διαβάσουν αυτήν τη συνέντευξη;
ΕΓ Με τους συνομήλικούς μου θα ήθελα να μοιραστώ την αγωνία μου για τα χρόνια που έρχονται. Πρέπει να αντισταθούμε όσο μπορούμε στη φρενίτιδα της τεχνολογίας. Φοβάμαι πως μας έχουν εγκλωβίσει στους υπολογιστές, στα smartphones, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καταλαβαίνω τη θελκτικότητα της πληροφορίας, αλλά ειλικρινά ανησυχώ και φοβάμαι για το μέλλον μας σε έναν κόσμο όπου η ανθρωπιά δεν κάνει τον άνθρωπο. Η εκπαίδευση, γιατί πραγματικά απαξιώ να την πω παιδεία, είναι οικτρή. Μας αναγκάζουν να κουβαλάμε υπολογιστές. Εγώ δεν θέλω laptops, θέλω χαρτί, βαρύ και αρωματικό, θεριακλίδικο. Στους μεγάλους δεν έχω να πω τίποτα, η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη γι’ αυτούς.