Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας
Το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες ενίσχυσε την επαναστατική συνείδηση των καταπιεσμένων Γραικών (που και Ρωμιοί αποκαλούντο).
Η παγανιστική προμονοθεϊστική λατρεία τού Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού υπερίσχυσε στην προσωπική μυθολογία πολλών πνευματικών ανθρώπων μετά την Αναγέννηση. Ο Διαφωτισμός έθεσε τα θεμέλια του μέγιστου (και αδιαπραγμάτευτου) ιδανικού της Ελευθερίας πάση θυσία.
Ελευθερία τής έκφρασης, φυσικά, για τους δημιουργούς, ελευθερία μετακίνησης κι εμπορίας αγαθών, ελευθερία παροχής υπηρεσιών για τους τεχνίτες και τους πάσης φύσεως εξειδικευμένους «μαστόρους».
Αυτό το (κατακτημένο σήμερα) προνόμιο δεν ήταν διόλου αυτονόητο δύο αιώνες πριν, όταν μήτε τα μεταφορικά μέσα της εποχής μήτε η διακίνηση ιδεών και η μετάδοση πληροφοριών πλησίαζε καν τις σημερινές υπερηχητικές ταχύτητες.
Ο Λόρδος Βύρων ήταν πρωτοπόρος κι αξίζει να μείνει στη συλλογική πανανθρώπινη συνείδηση για πάντα γιατί: 1. Ήταν ποιητής. 2. Ζούσε ελεύθερα, ανάλογα με τις επιταγές της υψιπετούς ψυχής του. 3. Ήταν αλληλέγγυος. 4. Ήταν μαχητικός. 5. Ήταν τόσο φιλέλληνας, που αφιέρωσε τη ζωή του ολάκερη στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Νεοελλήνων.
Ένας λόρδος τότε και σήμερα, αλλά τότε ειδικά, απολάμβανε πολιτικά, κοινωνικά προνόμια που τον κατέτασσαν αυτομάτως στην τυπική, αλλά και κυριολεκτική «αριστοκρατία». Μπορούσε να λειτουργεί ως διαπολιτισμικός διπλωμάτης, να μεταφέρει και να εκφράζει (εμμέσως έστω) πολιτικές βουλήσεις των ισχυρών και να εκπροσωπεί τη χώρα, την τάξη του, την κυβέρνησή του ακόμα. Αυτό δεν το καταλαβαίνουμε επακριβώς σήμερα, λόγω τού ιδιότυπου πληθωρισμού που προκάλεσε η Πληροφορική, η Κυβερνητική και η λεγόμενη «Κοινωνία της Αφθονίας».
Σήμερα, αντιμετωπίζουμε ένα άγνωστο «μέλλον» που μας τρομάζει, αφού διακυβεύεται για άλλη μια φορά παντοιοτρόπως η ανεκτίμητη ελευθερία.
Το άγαλμα στο λιμάνι της Νέας Υόρκης είναι συμβολικό αλλά και χαρακτηριστικό τών αναγκών Πολιτισμού και Εμπορίου (αλληλένδετων ήδη από το «δρόμο τού μεταξιού»).
Περνώντας γρήγορα από τη μια Βιομηχανική Επανάσταση στην άλλη, «γέφυρες» σαν την προσωπικότητα του Λόρδου Βύρωνα είναι ανθεκτικές στο Χωροχρόνο.